عملیات خیبر شروع شد و بچه‌های لشگر ثارالله را درگیر نكردند. شب‌ها آماده باش می‌زدند. می‌رفتیم سوار لندكروز می‌شدیم، می‌رفتیم تا نزدیكی خط و باز برمی‌گشتیم. تو یكی از این رفت و برگشتها سید آمد همه‌مان راجمع كرد توی یك چادر و سر درد و دلش باز شد و گفت با چند تا از مجاهدین عراقی رفته كربلا.

 گفت: «از خاك حرم آقا هم یك كم آورده‌ام.» یك كمش را داده بود به رسول و مهدی جعفربیگی، دوستان صمیمی‌اش و بقیه‌اش را هم برای خودش گذاشته بود كنار تا وقتی

 آمد خاك را ریخت روی چشم سید و گفت: «سلام مرا به جدت برسان!» سید كسی بود كه بارها اعتراف كرد: «من بارها دور از چشم همه، چادر مادرم را می‌شستم تا بتوانم یك جوری محبت‌هایش را جبران كنم.»

منبع:كتاب جای پای هفتم